Kristof Van der Cruysse 

 GV verraste vriend en vijand deze week met een opmerkelijk opiniestuk in Le Monde "Er is iets aan het rotten in de Franse republiek". Daarin deed hij iets zonder precedent: hij veegde als ex-premier van België en fractieleider van de liberalen in het Europarlement (ALDE) de Franse regering de mantel uit vanwege diens "opportunistische aanwending van het nationale debat over de Franse identiteit".

In het land van De Gaulle woedt de laatste maanden een intens publiek debat over de nationale identiteit: Begrijpelijk bijzonder gevoelig daar een "nationale identiteit" niet makkelijk te definiëren valt, dus grotendeels subjectief is. Opportunistisch of niet, dit debat is wel degelijk relevant, want Frankrijk wordt door de verdergaande Europese integratie steeds meer geconfronteerd met een identiteitscrisis. (het Franse "non" tijdens het referendum over de Europese Grondwet in 2005 was dan ook geen toeval.)

Voeg daaraan nog eens de interne Franse uitdaging, gesteld door de sociologische gevolgen van de niet-europse migratie, gezinshereniging en demografische tendenzen bij religieuze en ethnische minderheden. Daarbij spreekt vooral een mogelijk groeiend antagonisme tussen de lekenstaat en het Islam-extremisme in Frankijk tot de verbeelding. Erg gevoelige materie en dus erg politiek. Volgens de critici willen president Sarkozy en premier Fillon de populariteit van de regering via het "identiteitsdebat" rechttrekken. De debatlijnen lopen dus niet zelden via partijpolitieke breuklijnen, al bevindt vooral de linkerzijde zit hierbij in moelijke positie. Zij kan zich immers moeilijk veroorloven de modale fransman tegen de borst te stoten die, ongeacht zijn partijpolitieke voorkeur, gesteld is op de Republiek en haar waarden.

In deze uiterst gevoelige evenwichtsoefening viel nu de bijdrage van onze ex-premier als een granaat met uitgetrokken pin. Een bijdrage die overigens best wat meer aandacht verdiende in onze Vlaamse media. Waarom?

Het is op zich al ongewoon dat de leider van één der mainstream fracties in het EP zich in deze functie uitspreekt tegen het regeringsbeleid van een EU-lidstaat wanneer het beleidsgebied in kwestie duidelijk nationale materie is. En je kan er moeilijk omheen: een debat over nationale identiteit is zowat het meest "intieme" dat binnen een land gevoerd kan worden, zeker als dit debat dan nog eens binnenlands partijpolitiek gerecupereerd wordt tussen links en rechts. Het is dus een beetje alsof je je volledig ongevraagd zou gaan inmengen in de huwelijksproblemen van je overburen. Helemaal pikant wordt het, wanneer de ex-premier van een lidstaat salvo’s richt op de regering van een veel groter buurland, waarvan het economisch dan nog eens erg afhankelijk is.

De omstandigheden waarin het opiniestuk geschreven werd mogen op zich dan al uiterst uitzonderlijk genoemd worden, vooral inhoud doet overal in Europa de wenkbrauwen fronsen. Het stuk stelt ondermeer dat "het debat over de nationale identiteit ervoor gezorgd heeft dat de thema’s van extreem rechts opnieuw in beeld komen". De uitvoering van dit identiteitsdebat "ruikt bovendien naar Vichy-isme" (de met de Duitse bezetter collaborerende Franse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog). Frankrijk moet "pluralistisch en solidair" zijn, en het "kille nationale denken" verlaten ten voordele van het "multiseculaire" en "universalistische" denken. Verhofstadt pleit dus voor een soort overkort Universalisme. Je mag hem of je mag hem niet, de grote verdienste van Guy Verhofstadt in het Europarlement bestaat erin dat je tenminste weet waar hij voor staat. Dat verdient hoe dan ook respect in een wereld waar wolligheid schering en inslag is.

Maar het opiniestuk zelf is helaas dermate karikaturaal dat het zijn doel voorbij schiet. De zoektocht naar de nationale identiteit en -waarden immers discrediteren door labelling als "extreem-rechts thema" is intellectueel buitengewoon oneerlijk. Voor hetzelfde geld zou je kunnen wijzen op de claims die het Marxisme kan leggen op het universalistische denken, om dit laatste vervolgens met even grote stelligheid af te wijzen. Dergelijke gezagsargumenten zijn er in de eerste plaats op gericht andersdenkenden de mond te snoeren en dus funest voor een constructief, want tegensprekelijk, debat. Een echte liberaal staat open voor andere meningen, of respecteert tenminste hun bestaan.

Nationale identiteit en hypernationalisme ongenuanceerd gelijkstellen en in één beweging door dan maar vastkoppelen aan Tweede Wereldoorlog en Collaboratie, ja zelfs tegenstelbaar maken aan solidariteit en openheid getuigt al evenmin van bereidheid om een eerlijk debat aan te gaan. En wat te denken over de impliciete verwijten van xenofobie? De "laïcité" (lekenstaat) die hier een antwoord kan bieden is toch een product van Franse bodem? En ja, inderdaad, het Franse voeltbal hééft met een "ethnisch en cultureel divers" team de wereldbeker gewonnen, maar waarom zou dit elke kritische opmerking over aspecten van een multi-etnische –culturele maatschappij bij voorbaat uitsluiten? Kwistig rondstrooien met namen zoals Camus, Amartya Sen en Karl Popper kan de pretentie van een intellecueel en liberaal discours dan al lang niet meer redden.

Het is ons geheel niet duidelijk wat Guy Verhostadt wenste bereiken met dit opmerkelijke opiniestuk.  Zoekt de ex-premier een nieuwe Wonderbaarlijke Bestemming als Gids die de  "fascistoide" soevereine nationale staten naar het Euro-walhalla moet leiden ? Zijn "Verenigde Staten van Europa" zullen plots op heel wat minder sympathie kunnen  rekenen in de europese hoofdsteden.

Een groot deel van Frankrijk ergert zich vandaag openlijk aan een Belgische ex-premier die alle diplomatie achterwege laat en stelt dat het aanleren van de Marseilleise in de scholen "absurd en grotesk" is. In Frankrijk wordt hiermee dus niet gelachen: nationale trots én identiteit bestaan er wel degelijk. De gerespecteerde, van oorsprong socialistische BZ-minister (en oprichter van Artsen zonder Grenzen) Bernard Kouchner heeft Verhofstadt’s uitval reeds als "ridicuul" bestempeld. Het laat zich raden dat de Belgische diplomatie, die het qua soortelijk gewicht binnen de EU toch vooral moet hebben van een traditioneel bijzonder discrete en accomoderende opstelling, met deze rel niet opgezet is. Dit soort gedoe kan je je als kleine lidstaat namelijk niet al te dikwijls permitteren. Want "in Europa" of niet, Verhofstadt is in de eerste plaats toch een Belg vindt Parijs.

Binnen zijn Europese ALDE zelf (bestaande uit links- en rechtsliberalen) werkt Verhofstadt meer en meer als een verdelend figuur. Wil Verhofstadt de Open VLD en de hele ALDE nu tegen wil en dank meeslepen in een kruistocht tegen de "nationale identiteit"? Laat dit nu net iets zijn dat gevoelig ligt bij de rechts-liberalen in eigen fractie, en bij de machtige Europese Volkspartij, waar zowat de helft van de parlementsleden zich nu plots "extreem-rechts" mag gaan voelen. In de wandelgangen konden we reeds enig ongeloof waarnemen. Gevreesd wordt dat de relatief kleine Open VLD in een fractie waar 5 grotere nationale partijen zitten haar hand wel eens zou kunnen overspelen.

Geert Wittemans, hoogleraar fiscaliteit

Vreemd toch dat vakbonden en mutualiteiten regelmatig roepen om belastingverhogingen om de door hun mee gemaakte putten te dempen.

Waarom vakbonden, mutualiteiten en hun verwante vzw structuren geen belasting laten betalen zoals iedereen ? Want dat doen ze nu niet. Simpel, schaf de vrijstelling van belasting -die ze genieten op basis van artikel 180, 181 en 182 WIB'92- gewoon àf. Dan moeten ze net zoals elk andere professionele organisatie vennootschapsbelasting betalen op hun winsten.

Zo komt er tegelijk een einde aan hun oneerlijke concurrentie die het gewone bedrijven en mensen onmogelijk maakt dezelfde diensten concurrentieel aan te bieden. Het valt aan de bevolking toch niet meer uit te leggen waarom een zelfstandige verpleegster of kinderdagverblijf wél belasting dient te betalen op hun winst, wanneer diezelfde winst door een aan een mutualiteit verbonden organisatie zonder belasting te betalen gerealiseerd wordt !

Meer nog, zij betalen zelfs geen roerende voorheffing op de opbrengsten van hun beleggingen gezien de vrijstellingen voorzien in artikel 105 KB/WIB'92, maar wat wil je als het parlement vol zit met hun stemplichtige loonslaven. De roep om hogere belastingen en zelfs de invoering van een vermogensbelasting voor de gewone belastingbetalers klinkt overigens wel heel hypocriet als je zelf geen belasting betaalt op je inkomen of beleggingen. Over de jaren hebben we ook mogen vaststellen dat er ook vakbonden zijn die "vergeten" bezoldigingen, betaald aan hun medewerkers, mee te delen aan de fiscus. Er zijn dan weer andere vakbonden die "vergeten" roerende voorheffing door te storten aan de fiscus op hun in het buitenland belegde stakingskassen, ... In dergelijke omstandigheden valt het niet moeilijk te begrijpen dat zelfverklaarde sociale organisaties massaal belastingvrij aandelen van DEXIA hebben kunnen aankopen, en bij verlies de belastingbetaler nog te laten opdraaien voor de redding.

Misschien wil het Rekenhof zo goed zijn bepaalde financiële stromen binnen de sociale zekerheid uit te klaren? Die stromen bijvoorbeeld met oog op het bepalen van de minderontvangsten voor de schatkist ingevolge de de facto belastingvrijstelling voor de winsten en beleggingen van de vrienden van de gevestigde partijen ?

Dat het niet over geringe bedragen gaat, staat buiten kijf: de grootste vakbond ongeveer 1,5 mio leden telt en de maandelijkse bijdrage ongeveer 15 € per lid bedraagt, er aldus op jaarbasis een inkomen van 270 mio € (in oude BEF meer dan 10 miljard) wordt gegenereerd wat in geen enkel aangifte aan belasting onderworpen wordt!

In totaal gaat er in de conform art 180, 181 en 182 WIB'92 fiscaal vrijgestelde middens meer dan 53 MILJARD EURO (in oude BEF meer dan 2000 miljard) om!

Wat de vakbonden betreft: in plaats van de bestaande belastingbetalers nog meer te belagen met nieuwe belastingen, vermogensregisters, ... lijkt het billijker ook deze organisaties fiscaal te laten bijdragen.

De gewone man en vrouw in de straat worden er alleszins beter van.

1 juli 2009

Dr. Lieve Van Ermen

U bent allen van harte uitgenodigd op alweer een boeiende Cassandra debatavond en diner,

Op vrijdag 24 April, te Cleydael Golf in het restaurant, Groenenhoek 7, Aartselaar.

(Aanvang om 19H30).

Met als thema : " Hoe de financiële crisis te trotseren ?"

Met de uitmuntende sprekers:

- De Heer Eric Verhulst stichter van denktank " Workforall "

- De Heer Thierry Debels, economist , journalist en auteur van verscheidene werken over Beleggen in 50 vragen o.a. , tevens 2 x uitgeroepen tot Winnaar Belegger van de Tijd .

- De Heer Werner Niemegeers , fiscalist en graag geziene gast op ACTUA tv , auteur van DE VLAKTAKS

- De Heer Derk Jan Eppink ,columnist bij de Standaard en Knack, auteur van het boek "De Europese Mandarijnen " en "De Avonturen van een Nederbelg" , die als kandidaat voor Europse Lijst het breder wil zien.

Met als MODERATOR de Heer Rob VandeVelde , Volksvertegenwoordiger Kamer, met als speciale niche zijn expertise in financiën o.a in de Fortis Commissie e.d;

Gelieve U in te schrijven op rekening n° Berte Van Ermen 001-2459629-76

Inschrijvingen beperkt tot 50 personen. 58 € all in (Drank in)

Gelieve uw aanwezigheid te bevestigen bij

Dr Hilde Vanpraet : 0477 471476

Of op: lvanermen@pandora.be

Kristof Van der Cruysse 

De kogel is door de kerk : Europees boegbeeld voor Lijst Dedecker wordt niemand minder dan Derk Jan Eppink. djeDeze uiterst cosmopolitische journalist, columnist en publicist is zeker geen onbekende in Vlaanderen en Nederland, waar hij graag en op bijzonder lucide wijze de draak steekt met politieke wantoestanden.Vlamingen durven zich soms nogal eens argwanend tonen naar hun Noorderburen toe, maar dat is duidelijk niet het geval bij Eppink.

Zijn stijl is nuchter en to-the-point, een aanpak die bij de Vlamingen duidelijk in de smaak valt. Hij noemt zich dan ook graag "Nederbelg", een beschrijving die hem nog het best typeert. Dat hij het daarenboven aandurft heiliggewaande huisjes neer te halen, heeft hem met de jaren ook nog eens een hoog Tijl Uilenspiegel-gehalte gegeven. Eppink durft, maar zijn analyses berusten steeds op feiten, en zijn uitgebreide ervaring maakt van hem een bevoorrechte getuige in de Belgische en internationale politieke arena.Ook zijn jongste daad getuigt van lef: journalisten bekennen zich niet licht tot politieke partijen, en als ze dat toch doen weten ze dat ze hun nek uitsteken. Een toptalent als Eppink had dus ruimte nodig, en die kreeg hij ook. In samenwerking met Denktank Cassandra, waarvan Eppink nu deel uitmaakt, wordt reeds geruime tijd een Europees programma samengesteld, dat net zoals de bescheiden Nederbelg omschreven kan worden als evenwichtig en recht-door-zee. Genuanceerd, maar zonder euro-speak en poespas. Een verademing in de Vlaamse politiek.

Vriend en vijand van Dedecker zullen het intussen moeten toegeven: Jean-Marie heeft alweer een scoop te pakken. Europese verkiezingen zijn bij LDD daadwerkelijk europees, met zelfs een heuse "buitenlander", stel je voor. Het onderliggende principe hier is niet " Eigen Vlaamse kandidaat Eerst", maar "Beste Kandidaat Voor Vlaanderen Eerst".

Zelfs op het geheel van àlle EU-lidstaten beschouwd is een buitenlands kandidaat overigens een erg, erg zeldzaam fenomeen...Naar het electoraat toe vormt dit een ondubbelzinnig signaal dat EP-zitjes niet langer het exclusieve speelterrein vormen voor politieke krokodillen, have-beens, of ex-premiers die zich een knusse oude dag opeisen in het blauwe pluche van Europa.

Men zegge het voort: Europa is er niet voor de Vlaamse elites maar voor de Vlamingen zélf. En die Vlamingen verdienen niets minder dan de allerbeste vertegenwoordiging.(U kan Derk Jan ontmoeten op de nieuwjaarsreceptie/ Europees Evenement van 13 februari, meer info verder op deze pagina)

Toespraak Boudewijn Bouckaert
Voorzitter Cassandra
Aula Gent
Maandag 21 januari 2008

Beste vrienden en sympathisanten van Cassandra
Dames en heren,

Het is met een gevoel van trots en vreugde dat ik jullie deze avond toespreek om Cassandra, onder meer mijn kind, te mogen voorstellen.

Trots omdat we uiteindelijk met een handjevol mensen, een aantal maanden geleden, iets op gang hebben gebracht dat steeds meer uitwaaiert tot een serieuze denktank.

Met vreugde omdat dit hier kan, in dit prachtige kader van de Aula van de Gentse universiteit. Deze Aula is een geschenk van koning Willem I van de Verenigde Nederlanden, een mooi project dat jammer genoeg na 15 jaar door Belgische separatisten werd ongedaan gemaakt.
Dank ook aan het Universiteitsbestuur om ons hier binnen te laten. Het bewijst dat de Universiteit van Gent haar reputatie van pluralistische instelling wil waarmaken.

We schrijven eind oktober 2006. Na een schijnproces wordt senator Jean-Marie Dedecker uit de VLD gewipt en de vraag stelt zich voor zijn naaste medewerkers: wat nu? Als behoudende maatregel wordt voorlopig, met de medewerkers van Jean-Marie Dedecker, nl. Alain Boone en Jan van Brussel, een vzw-tje opgericht dat de sprekende naam Cassandra krijgt. U weet wel, die mooie prinses die van Apollo de gave van voorspelling kreeg maar die, toen zijn liefde niet werd beantwoord, de vloek op zich laadde dat zij nooit zou geloofd worden. De naamgevers hoopten er uiteraard op dat zij in de toekomst wel zouden geloofd worden. Het label Cassandra had vooral betrekking op het feit dat wij er niet zouden voor terugdeinzen desnoods ook het onaangename nieuws te brengen, nl. dat ons Belgisch verstaatst systeem, waar, om het met de woorden van Fréderic Bastiat te zeggen, iedereen tracht op kosten van de andere te leven, niet zo verder meer kan en dat soms drastische hervormingen zullen nodig zijn om de welvaart van de verdere generaties verder te zetten.

Na de succesvolle verkiezingen van juni 2007 drong een werkverdeling zich op in de nieuwe beweging. Niet iedereen kon alles blijven doen zoals in de romantische verkiezingsperiode: ’s ochtends een boek lezen over de middeleeuwse Islam om te weten waarom deze godsdienst zich niet geliberaliseerd heeft, ’s namiddags een pamflet schrijven over de vlaktaks, ’s avonds een debat van VOKA over het economische beleid van deze regering en laat in de avond pamfletten uitdelen midden de gebraden worstengeuren van een buurtfeest: dat hou je niet lang vol.

In juli 2007 werd dan ook op het partijbureau de knoop doorgehakt. Cassandra zou een aparte denktank worden, die autonoom werkt, die geen directieven ontvangt van de partij, maar anderzijds met de partij gelinkt is. Laat het mij zo stellen, Cassandra heeft een LAT- relatie met LDD, maar heeft zich ertoe verbonden geen overspel te plegen. Een LAT- relatie in de zin dat de Cassandra wel opdrachten kan aannemen van de partij zoals nu het geval is met de voorbereiding van de resoluties van het programmacongres van de partij op 26-27 april, maar dat het ook visies kan ontwikkelen los van de partij en zelfs in afwijking van de partij. Cassandra heeft zich echter verbonden tot getrouwheid door voor geen enkele andere partij te werken. De band met LDD is monogaam.


De werking van Cassandra zou ik willen typeren met drie ankerwoorden, nl. volledigheid, deskundigheid, inclusiviteit.

Volledigheid: de denktank probeert het volledige veld van de politiek-ideologische actie te bestrijken. We streven ernaar over de meest diverse onderwerpen duidelijke en coherente visies te ontwikkelen. Hierin ligt een verschil met LDD dat als politieke partij, inwerkend op de actualiteit, zeer selectief moet zijn in zijn standpunten.
De volledigheid blijkt, dames en heren, uit de lijst werkgroepen die al aan de slag zijn. Graag wil ik ze vermelden met tevens de namen van de voorzitters die voor de bestendige opvolging zorgen. Hierbij past een dankwoord aan de meer dan 150 vrouwen en mannen die onbezoldigd grote stukken van hun vrije tijd opofferen om over maatschappelijke problemen te willen discussiëren.

Begroting & Financiën - voorzitter: Alain Boone
Buitenland & Defensie - voorzitter: Stef Goris
Diversiteit & Integratie - voorzitter: Mimount Bousakla
Economie & Ondernemen - voorzitter: Rob Van de Velde
Gezondheidszorg & Welzijn - voorzitter: Lieve Van Ermen
Justitie & Veiligheid - voorzitter: Dimitri Dedecker
Milieu & Duurzame Ontwikkeling - voorzitter: Paul Schietekat
Mobiliteit & Verkeer - voorzitter: Jef Keymeulen
Onderwijs & Cultuur - voorzitter: Jo Claus
Sport - voorzitter: Ulla Werbrouck
Staat & Democratie - voorzitter: Piet Deslé
Werk & Eindeloopbaan - voorzitter: Chris Dobbelaere
Wonen & Ruimtelijke ordening - voorzitter: Eugène Marchant


Deskundigheid: Cassandra wil zijn standpunten onderbouwen met de expertise die in de samenleving aanwezig is. Bij het ontwikkelen van standpunten wordt gekeken naar het relevant statistisch materiaal, naar de betrokken wetgeving op Vlaams, Belgisch en Europees vlak, naar de standpunten en initiatieven van andere partijen en stakeholders in de samenleving. Ook standpunten die op het eerste zicht geen koren op onze molen zijn, worden bekeken. Een voorbeeld hiervan is de vlaktaks. In de werkgroep fiscaliteit worden de studies van ondermeer professor Vuchelen uit Brussel en professor Decoster uit Leuven ernstig geanalyseerd en wordt onderzocht welke vlaktaksvoet haalbaar zou zijn gelet op het niveau van overheidsuitgaven dat Cassandra wenselijk acht. Cassandra is blij beroep te mogen doen op de wetenschappelijke inzet van een aantal academici. Sommige doen het openlijk, anderen bedekt. Voor dit laatste alle begrip want de partijpolitieke kleur speelt jammer genoeg nog een rol in de toewijzing van allerlei onderzoeksprojecten en de uitbouw van een academische carrière.

Inclusiviteit : Cassandra gaat ervan uit dat het gezond verstand in eenieder van ons zit. Wie bereid is, los van zijn passies of eigen belang, na te denken over het algemeen welzijn, moet tot gezond verstandsconclusies komen. De overgrote meerderheid van de mensen zijn hiertoe principieel in staat. Cassandra wil daarom geen select clubje zijn van hooggeschoolden (zoals bv. Itinera- daar is trouwens niets op tegen). De werkgroepen van Cassandra worden daarentegen wijd opengesteld voor belangstellenden om hun input te doen. Dit is onze rijkdom. De open toegang betekent een input van rijke en diverse ervaringswerelden. Onze inclusiviteit heeft ook een kost. Het duurt soms wat langer om een consensus te bereiken. Het is ons de moeite waard: we denken met het volk voor het volk. Een schitterend instrument hierbij is onze website, ontwikkeld door Maarten Malaise. Met een front-desk voor het algemeen publiek en een intra-net voor de leden van de werkgroepen, waarop lustig elektronisch wordt gediscussieerd. Cassandra is een vermoeiende vrouw.

De ambities van Cassandra zijn, dames en heren, eveneens te vatten in drie ankerwoorden : reflectie, intellectuele kwaliteit en volksopvoeding.

Cassandra wil een vrijhaven zijn van reflectie over de komende uitdagingen voor Europa vanuit een eigentijdse rechts-liberale invalshoek. Aan uitdagingen inderdaad geen gebrek.

Op sociaaleconomisch vlak dreigt voor Europa een competitieve clash met nieuwe economische reuzen zoals China en India. Moge China dan al de ‘sweatshop’ van de wereld zijn waartegenover Europa gemakkelijk een economische complementariteit kan ontwikkelen, dan is India, met zijn kritisch-democratische ingesteldheid en zijn eindeloos aanbod van ‘human capital’ op middellange termijn een veel grotere uitdaging.

Op binnenlands vlak stelt zich de hamvraag of ons sociaal welvaartsmodel, dat vorm kreeg tijdens het interbellum van de vorige eeuw en een dynamiek genereert van steeds meer uitkeringsgerechtigden tegenover steeds minder uitkeringsproducenten, wel houdbaar is. Cassandra moet verder op zoek naar een model van een sociale ‘werkvaart’-staat waarin de overgrote meerderheid van de actieve bevolking participeert in de welvaartscreatie en het leven van uitkeringen de grote uitzondering is. Dit betekent dat we weg moeten van de ‘rechten-retoriek’ van linkse pseudo-intellectuelen die erop uit zijn zoveel mogelijk mensen in staatsafhankelijkheid te houden om op die wijze de cliëntenmassa van sociale organisaties en instellingen in stand te houden.

Op institutioneel vlak moet Cassandra verder nadenken over het soort instellingen dat het meest geschikt is om de welvaart en vrijheid van onze bevolking in onze geglobaliseerde wereld in stand te houden. Behoudens de oplossing van de acute ‘Belgische kwestie’ moet nagedacht worden of de huidige natiestaten geen plaats moeten ruimen voor internationale instellingen die zich beperken tot algemene spelregels enerzijds (dus geen internationale superstaat à la Verhofstadt) en anderzijds zeer flexibele lokale of regionale structuren die instaan voor de verzorging van lokale publieke goederen.

Tenslotte moet Cassandra durven nadenken en het debat aangaan over de toekomst van onze Westerse beschaving. Deze beschaving, waarop linkse intellectuelen voortdurend schimpen, is erin geslaagd aan haar bevolking een sterke combinatie van vrijheid en welvaart te bieden. Deze combinatie wordt nu bedreigd. Door de internationale competitie enerzijds, door de aanwezigheid van een groep reactionaire Islam-fundamentalisten anderzijds. We moeten verder nadenken over wat tot de kern van onze beschaving behoort en wat niet, en wat we als absolute voorwaarde stellen tot integratie in deze beschaving.

Cassandra wil er ook voor zorgen dat de standpunten en de politieke en legislatieve initiatieven van onze partijpolitieke partner kwalitatief hoog blijven en een coherentie blijven vertonen met onze rechts-liberale lijn. Daardoor kan vermeden worden dat er lukraak en op basis van de waan van de dag mediatieke ballonnetjes worden gelanceerd om toch maar in het nieuws te komen.

Cassandra is tenslotte ook volksopvoedend – vergeef me dames en heren dit ouderwetse maar toch mooie woord. De klassieke zuilpartijen – het superkartel van rood- blauw - oranje- hebben dit project van volksopvoeding losgelaten. Nadat hun zuilorganisaties verworden waren tot leveranciers van overheidsbetrekkingen of andere privileges, zijn ze nu uitgegroeid tot kiesverenigingen die op gezette tijden worden gemobiliseerd om de affiches van de ‘pluche kopstukken’ te plakken. Cassandra wil de draad van de volksopvoeding terug opnemen. We willen een wijd forum scheppen – de elektronische ontwikkeling helpt ons daarbij enorm- om zoveel mogelijk mensen- ook al behoren zij niet tot de groep van zelfverklaarde intellectuelen- in maatschappelijke debatten te betrekken.


Dames en heren, de uitbouw van Cassandra en LDD luidt een periode in van ‘creatieve destructie’- om een term van Schumpeter te gebruiken- op de politieke markt in Vlaanderen. Onze opgang zal leiden tot een drastische herschikking van politieke krachten. De bestaande politieke partijen zullen zich moeten herpositioneren tegenover de onstuitbare ontwikkeling van eigentijds rechts: een rechts, bevrijd van elke smet van racisme, van ouderwets gemoraliseer en van hooghartig elitisme.

Cassandra is de intellectuele poot van een beweging in Vlaanderen en Europa, een beweging die staat voor een samenleving gebouwd op vrijheid en verantwoordelijkheid, voor economische ondernemingszin, voor decentralisatie van een afgeslankte politieke macht, voor de beginselen van volstrekte meningsvrijheid, voor tolerantie, voor geloof in wetenschappelijke vooruitgang, de waarden die de Westerse beschaving groot hebben gemaakt.

Cassandra nodigt elke Vlaamse burger, van welke afkomst zij of hij ook is, tot welke filosofisch-religieuze strekking hij of zij ook behoort, aan ons project mede te werken.

Boudewijn Bouckaert
Voorzitter Cassandra