Boudewijn Bouckaert

Beste medelid van Cassandra,

U heeft de vorige twee jaar meegewerkt aan Cassandra. Op die wijze hebt u bijgedragen aan een aantal mooie politieke realisaties. Dank zij Cassandra heeft LDD als partij haar programma van april 2008 en haar verkiezingsprogramma van 2009 een stevige intellectuele onderbouw kunnen geven die de andere partijen haar benijden. Dank zij Cassandra werd het optreden van LDD over het korte termijn denken heen getild en werden programmatorische perspectieven op lange termijn geopend voor het klassieke liberalisme in Vlaanderen en Europa.

 

Wij danken u dan ook ten zeerste voor deze inzet !

 

Cassandra heeft in zijn huidige werkformule evenwel de limieten van zijn mogelijkheden bereikt. Het gehele politieke werkveld bestrijken met actieve en deskundige werkgroepen was dan ook een erg ambitieuze doelstelling.

 

Men moet de moed hebben om formules, die niet meer werken, stop te zetten en andere wegen in te slaan.

 

Wij zijn van oordeel dat het praktisch uitwerken van politieke programmapunten een verantwoordelijkheid is die uiteindelijk bij de partij ligt. Nu LDD dankzij haar electorale bevestiging bij de laatste verkiezingen over aanzienlijk meer middelen beschikt, zou zij in staat moeten zijn met vrijgestelden en geïnteresseerde leden zelf werkgroepen op te zetten die de partijvisie in de verschillende beleidsdomeinen voorbereiden. Dit is uiteindelijk niet de taak van een denktank stricto sensu.

 

Daarom zal het huidige bestuur van Cassandra de denktank en zijn werkgroepen in hun huidige vorm opheffen.

 

De leemte die daardoor ontstaat moet evenwel opgevuld worden door nieuwe klassiek-liberale initiatieven op intellectueel vlak, die echter best los staan van elk partijpolitieke structuur en tevens een dimensie hebben die de Vlaamse politiek overschrijdt. Aan dergelijke initiatieven wordt door een aantal ex-Cassandristen en andere klassiek-liberalen gewerkt. Wanneer deze initiatieven een concrete vorm hebben gekregen zullen zij publiek worden voorgesteld en zal u hiervan op de hoogte worden gebracht.

 

In afwachting hiervan willen wij u van harte danken voor de inzet die u hebt betoond voor Cassandra.

 

In de hoop u binnenkort te ontmoeten in het kader van nieuwe gelijkaardige initiatieven

 

Onze klassiek-liberale groet,

 

Boudewijn Bouckaert                    Chris Dobbelaere

Voorzitter                                      Politiek Secretaris

 

Mimount Bousakla                          Kristof Van der Cruysse

Ondervoorzitter                             Algemeen Secretaris

 

Kristof Van der Cruysse

 

At the very centre of Cassandra's concept for a reformed EU is the concept of Euro-realism. It is an ideology which we believe to be both logic and attractive, capable of supporting a new movement of thought, both inside and outside the European Parliament.

 

Blind Euro-approval has reached its pinnacle in the unbridled Euro-federalism seeking unlimited transfer of national powers towards the European level. The love for our continent and the desire to see it prosperous and respected in the world by no means presupposes a full or even predominant centralisation of powers towards a European level. The nation states will always have a vital role to play, as the European level does. The common sense approach in attributing competences must go along the lines of the –alas much abused- principle of subsidiarity. Powers need only be transferred to the European level if they cannot be exercised effectively at a lower level.

 

Yet the application of this subsidiarity in the framework of European integration seems to go remarkably unchallenged. The European Court of Justice seems to regard further transfers to the European level as a wholesome tendency in itself and tends to rule accordingly. The resulting momentum towards "an ever closer Union" is al the more worrisome as there is little consensus of what this Union is supposed to achieve.

 

"l’Europe, pour quoi faire?" In absence of clear and commonly shared answers Euro-federalism must be regarded as fundamentally religious in nature, and therefore discarded. But as is usually the case with powerful religions, criticism is ill-supported. Credos and dogmas are reinforced by intimidation, rather then reasoning, a dangerous exercise which could only lay bare weaker points of the ideology…

In absence of clear and commonly shared answers Euro-federalism must be regarded as fundamentally religious in nature, and therefore discarded. But as is usually the case with powerful religions, criticism is ill-supported. Credos and dogmas are reinforced by intimidation, rather then reasoning, a dangerous exercise which could only lay bare weaker points of the ideology…

 

The enemies of the "one true Euro-faith" are therefore labelled Euro-sceptics, anti-Europeans. They are deemed incapable of formulating coherent criticism, and tend to be shunned in debate. After all, anyone "anti-European" must be out of their mind, extremist, populist, or at the very least "uniformed". Muttons led astray by a foul ultra-nationalist penchant?

 

Admittedly, not all of this is wrong. The "Euro-critics" until recently were spread out over 4-5 political groups in the EP, and even today, they do not exactly speak with one voice. Some are leftwing, some are rightwing, and they have various, often opposite reasons to be "anti-European". Some among them seem indeed to be anti-European as an essentially emotional response to the ever increasing tidal waves of pro European propaganda. Understandable is this may seem, the lack of coherence of the whole will fail to look appetizing to those who instinctively feel that the blind push for a united States of Europe is several bridges too far. In the debate pro or against more Europe every voice must be heard, yet we reject blind anti-Europeanism for the same reason we reject Euro-federalism: that it is committed to unfounded ideology and uses hollow rhetoric to compensate.

 

Any "ideology" in our view will fall short of expectations if it cannot provide concrete answers to the questions

 

a) how to increase prosperity for Europeans,

b) how to make European politics transparent and democratically accountable and

c) how to keep Europe’s countries heard in the world.

 

Euro-realism is aimed at just that. Steering clear of a galloping "ever widening and deepening" EU on one hand, and of an unconstructive anti-Europeanism on the other hand, it is not necessarily pitted against any form of further European integration. Indeed, in certain areas speaking with one voice would be to the benefit of the member states, and therefore increase prosperity of their respective citizens.

 

Under no circumstances however can we tolerate the transfer of competences and domains if they can be dealt with as effectively at the sub-European level. For the same reason, Euro-realism is opposed to the transfer of a number of policy areas under the First Pillar, under the scope of majority voting and the European Court of Justice.

 

Euro-realism invites to see the European Union not as a religion or goal, but rather as a means to an end. There is no clear-cut "overall acceptance" or "rejection" of European Integration, rather a more objective, domain per domain scrutiny. Legitimacy and sovereignty must in the end belong to the policy level best equipped to ensure the well-being and future of the citizen. In this light, European integration is clearly overshooting its target.

 

To political scientists, Euro-realism can be labelled as utilitarian, neo-functionalist. Because of its case per case approach it is certainly too nuanced to be labelled as "populist" by European federalists. But, more importantly, the inhabitants of the European member states will instinctively recognize it for what it is: a much needed dose of common sense...

 

Kristof Van der Cruysse 

 

"Een partij zonder geschiedenis heeft een toekomst in Europa".

Het opulente Concert Noble is éénmaal per jaar het décor van het Weense Bal. Zwierig opgemaakte dames worden dan het hof gemaakt, mensen flirten en zoeken een partner. Niet helemaal toevallig houdt LDD er vanavond haar eerste Europese activiteit. Op een steenworp van het Europese Parlement.

Beginnende partijen die hopen naar het Europese Parlement te trekken kennen een immens voordeel, dat tegelijk een groot nadeel is: ze hebben er geen geschiedenis. Dat is leuk, want zo’n partij heeft geen verkozenen in het Europese Parlement, is niet aangesloten bij een politieke familie, en hoeft dus met geen familale gevoeligheden en spanningen rekening te houden.Dat maakt een heerlijk royale schep gezond verstand mogelijk in het Europese programma, waarbij geen enkele rekening gehouden moet worden met heilige huisjes waarin gevestigde partijen wel belangen hebben, en pionnetjes. Je kan dan zalig rechtlijnig tewerk gaan in het opstellen van een programma. Dat is genieten geblazen, we kunnen er van meespreken.

Een partij die het spel eerlijk wil spelen en genoeg brains aan boord heeft hoeft zich dan niet eens aan fantasieloos anti-Europeanisme over te leveren. Het volstaat om Euro-realist te zijn. De Europese éénwording is zonder overdrijving het mooiste vrijwillige integratieproject uit de geschiedenis te noemen, maar dat wil nu ook weer niet zeggen dat ze automatisch boven alle kritiek verheven staat. Want het Verenigd Europa is een ideaal, maar geen religie. Maar zelfs wie vandaag faire kritiek levert wordt behandeld als een blasfemische profeet, een ranzige extremist of als dat ultieme zwaktebod: "populist".

Het nadeel voor zo’n partij is haar gebrék aan geschiedenis. Wie het EP een beetje kent, weet dat zelfs een middelgroot aantal losse leden er gene moer te zeggen heeft. Alles draait om het vormen van fracties, coalities, familes en samenwerkingsverbanden. Het feit dat een nieuwe nationale partij nog aarzelend de bestaande families moet besnuffelen, en andersom, maakt de keuze nog meer precair. Net zoals in het menselijke spel toont ieder zich dus van z’n beste kant, en wordt er aanvankelijk heel wat afgeflirt. Bedoeling is niet alleen te weten waar je je het beste thuisvoelt, maar ook in welke familie je het best je doelstellingen kan bereiken.

Vooropgesteld dat je die al hébt natuurlijk, want voor de meeste partijen is het EP nog steeds het strijdperk van de moegestreden krokodillen die zich in alle waardigheid boven het nationale strijdgewoel willen heffen, om over Europese einders te turen.

Lijst Dedecker wordt dus het hof gemaakt. Eén der sprekers is een Britse Conservatief, maar er wordt gefluisterd dat nog minstens drie andere fracties vertegenwoordigd zullen zijn. Bovendien heeft Annemie Neyts zelve (van de liberale ALDE-familie) in Hoogsteigen Persoon woensdag in Knack verklaard dat LDD er desnoods nog wel bij mag. Want anders zou het wel eens bij de vrijbuiters van Libertas kunnen terechtkomen. Het heeft zich dan wel te gedragen, uiteraard.. Mevrouw Neyts’ uitspraak hoeft niet echt te verrassen. Lijst Dedecker ligt politiek gesproken namelijk "goed in de markt": het is economisch liberaal, ethisch progressief, rebels, nieuw, en bevindt zich zoals gezegd in een staat van politieke genade: de dingen te kunnen benoemen zoals ze zijn.

Dat uiteraard, én voor Europa de "Eppink-factor". Een strategisch schitterende zet, het kan niet ontkend worden. Sinds de komst van de Nederbelg, die zich binnen de eigen gelederen in een steil groeiende populariteit mag verheugen, kan over Euro-LDD nog bezwaarlijk in termen van "populisme" gemeesmuild worden. Daar staat de genuanceerde Eppink nu eenmaal te hoog voor aangeschreven. Die geniet bovendien alle steun van denktank Cassandra. Het worden dus nog boeiende maanden voor LDD op weg naar die o zo belangrijke partnerkeuze. Want a party with no past has a future in Europe.

Wie graag de grote baltsdans der politiek met eigen ogen gadeslaat, tussen de zinnen door graag naar verborgen boodschappen speurt, of gewoon eens Jean-Marie Dedecker, Boudewijn Bouckaert, Derk Jan Eppink, de Tsjechische premier of een onvervalste Britse Torie aan het werk ziet, moet vanavond vanaf 19h30 maar eens langskomen in de Concert Noble, Aarlenstraat 82. Als hij of zij zich, volgende de geest van Mevr. Neyts, "een beetje gedraagt" zit er op de daaropvolgende Cassandra Nieuwjaarsreceptie zelfs een goed glas in ...

Kristof Van der Cruysse

 

Er is recentelijk nogal  wat te doen geweest omtrent de zware diplomatische rel tussen De Gucht en Kongo. De minister vertrok van de vaststelling dat er in Kongo ondermaats bestuurt wordt, en dat de mensenrechten er zwaar in de verdrukking staan. Volledig terecht. De Gucht plaatste op de basis van deze objectieve waarheid nu een nieuwe Kongo-politiek. Die bestond er jammer genoeg enkel uit verbetering af te dreigen op morele gronden. 

Dit “afpreken” is echter al lang niet meer doelmatig in de Centraal-Afrikaanse Regio. De Gucht bleek bovendien over geen instrumenten te beschikken om dit nieuwe “beleid” naar Kongo kracht bij te zetten. De nieuwe  “Kongo-politiek”  was bepaald wereldvreemd en daarom bij voorbaat tot mislukken gedoemd:  een zware (want nagenoeg volledig voorspelbare) inschattingsfout en Belgie betaalt daar nu cash de prijs voor, in termen van verlies aan invloed in deze geopolitiek steeds belangrijker wordende regio. Dat we qua Kongolese mensenrechten hierdoor tenslotte nog verder van huis zijn maakt het debacle des te pijnlijker.

Maar heeft De Gucht  inhoudelijk geen gelijk? Ja, grotendeels wel, en zijn duidelijke taal komt bij een groot deel van de Belgische bevolking begrijpelijkerwijze verfrissend over. Maar uiteindelijk blijkt de Kongolese bevolking nog maar eens de dupe, want de minister bereikt met zijn Grote Gelijk allerminst verbeteringen qua bestuur en mensenrechten. Dat laatste vraagt handige diplomatiek gemanoeuvreer  en dat blijkt dus andermaal niet de sterkste kant van deze minister. De “Kongo-Politik” van De Gucht dient dus vooral voor lokale consumptie in België.

Moet een diplomatisch beleid altijd dan honingzoet zijn? Helemaal niet: in de diplomatie hoeft beleefdheid geen duidelijkheid in de weg te staan. Maar het is verkieslijk naar buiten toe de gesprekspartner geen pijnlijk gezichtsverlies te doen lijden, want dat werkt (zeker in landen met een autoritaire leiderstraditie zoals Kongo)  doorgaans contraproductief.

Dat is niet eens een uiting van goede manieren maar gewoon van standaard professionalisme vanwege elke diplomaat die zijn zout waard is. Een BZ-minister die dit professionalisme aan de laars lapt ondermijnt zélf zijn beoogde doelstellingen.

De geloofwaardigheid van de Belgische Kongo-diplomatie steunt uiteraard op de macht waarmee dit beleid ondersteund wordt. Die kan dan van politieke, militaire, economische of morele aard zijn. Even het Belgische arsenaal aflopen:

Politieke macht: heeft de Belgische regering op zich rechtstreekse controle op het politieke huishouding van haar ex-kolonie? Neen, al lang niet meer. Kabila zit na de verdwijning van Bemba stevig op de troon in Kinhshasa.. Hij werd (naar Afrikaanse normen) democratisch verkozen, en moet enkel toestaan dat de (verafgelegen) Oostelijke provincies regelmatig onder militaire incursies van de buurlanden te lijde hebben. Dat is uiteraard jammer, maar het vormt geen direkte bedreiging voor Kabila.

Heeft de Belgische regering militaire macht? Ja. Is ze bereid die in te zetten in Kongo om haar standpunten over mensenrechten kracht bij te zetten? No way. Het mag mag allemaal niet te veel kosten, en sinds het drama van de dode para’s mogen er in geen geval Belgische soldaten sneuvelen. Dat is dan nog een theoretisch standpunt, want Belgie durft zich hoe dan ook niet de internationale fall-out op de hals halen die een militair ingrijpen bij een ex-kolonie ongetwijfeld met zich zou meebrengen. Zelfs voor de verdediging van haar eigen onderdanen was België enkele jaren geleden nog aangewezen op de Franse para's. En Kabila via bombardementen van voedselhulp tot meer inschikkelijkheid dwingen lijkt niet erg waarschijnlijk.

Economische macht. Als de minister meent dat hij zich met zijn chip van 200 miljoen euro een stevige plaats inkoopt aan de tafel van de Kongolese roulette maakt hij zich een beetje belachelijk. Het is drummen tegenwoordig daar aan die tafel, en de echte spelers spreken Chinees, Indisch en Arabisch. Zij investeren er (terecht) miljarden, en hebben de visie en de wil om een geloofwaardige aanwezigheid ter plaatse uit te bouwen. Ze delen met het Westen overigens niet dezelfde graad van gevoeligheid over mensenrechten . Het opgestoken wijsvingertje zal in dit gezelschap niet veel indruk maken.

Morele gezag. De Gucht is Mandela niet, en België niet de VS van vlak na de Tweede Wereldoorlog: dàn heb je pas recht van spreken. Het met zoveel passie aangeklaagde gebrek aan democratie klinkt uit de mond van De Gucht overigens wat leeg. Is België na 8 jaar Verhofstad dermate de verhoopte Modelstaat geworden dat we nu de Belgische blauwdruk mogen exporteren? De minister klaagt slecht bestuur aan. België wordt intussen zodanig goed bestuurd dat internationale experten vrij algemeen een opslitsing verwachten in de komende 20 jaar. De minister klaagt nepotisme aan. Zoon Jean-Jacques kreeg het senatorschap op een dienblaadje aangeboden ...

Met zo weinig diplomatieke instrumenten voorhanden kon De Gucht het zich dus niet permiteren een schofferende  toon aan te slaan. Goedbedoeld of niet: mislukking bij voorbaat verzekerd. Dergelijk voluntarisme  werkt misschien op het Belgische niveau, op het topniveau van de internationale politiek wordt het onverbiddelijk afgestraft.

Als De Gucht een "professional "  was die werkelijk het slechte bestuur in Kongo wilde aanpakken dan had hij in deze niet enkel de unilaterale weg bewandeld.  (De tijd dat de Belgische vuist op de tafel in Kinshasa over heel Centraal-Afrika nazinderde is nu wel voorgoed voorbij.) Dan had hij een gedegen en serieus dossier samengesteld,  en via multi-laterale fora, of een van serie van discrete bilaterale contacten steun  gezocht bij gelijkgestemde andere landen. Dan had hij bijvoorbeeld kunnen pogen (een aantal van) zijn EU-collega's op één lijn te krijgen, om zich tenminste van hun diplomatieke ondersteuning te verzekeren (zo niet publiekelijk dan toch achter de diplomatieke schermen). Met de hefboom van België als ex-kolonisator die in Kongo de mensenrechten wil bevorderen had hij hier een veel breder ondersteuningsveld kunnen loswrikken.  Dat had zijn mensrenrechtendiscours ongetwijfeld meer kracht bijgezet.

De minister toont zich qua mensenrechten tenslotte heel wat milder voor China, ("Want bij Chinezen bereik je meer met dialoog dan met harde kritiek"). Dat ook Kongo geopolitiek te machtig is geworden voor een ondoordachte confrontatiepolitiek was de minister intussen ontgaan.

 

De auteur is Lic.Politieke en Sociale Wetenschappen, specialisatie Internationale Betrekkingen, Ondervoorzitter Werkgroep Diversiteit en Integratie, Voorzitter werkgroep EU/Buitenlandse Zaken

'Mimount Bousakla, ik zeg het nog een keer, kom naar Borgerhout en ik schiet je dood neer’. Dit zinnetje komt voor in een rap-liedje van allochtone jongeren, dat nu op het Internet circuleert. U leest het dus wel, de ondervoorzitster van Cassandra wordt met de dood bedreigd door allochtone jongeren.

Mimount staat al jaren op de barricade voor respect voor Moslimvrouwen, voor taalkundige, culturele en economische integratie van allochtonen in onze samenleving, voor de bescherming van de slachtoffers van het reactionaire Moslim -extremisme.

De prijs die zij daarvoor betaalt is zeer hoog. Zij wordt geraakt in één van de meeste essentiële aspecten van ons leven, nl. veiligheid.

Het bestuur van Cassandra roept alle medewerkers van Cassandra op om solidair te zijn met haar ondervoorzitster en eist dat de politiediensten  Mimount op een afdoende manier beschermen. Daarvoor betalen we tenslotte belastingen aan de overheid.

Dat mensen zoals Mimount verder in volle vrijheid en veiligheid hun mening kunnen zeggen en hun actie kunnen voortzetten is essentieel voor de integratie van de allochtonen in onze Westerse beschaving. Zonder deze integratie dreigt onze samenleving te verzinken in hevige conflicten. Dat is waarop de rappers van het bewuste liedje uit zijn. We  mogen hen hun gang  niet laten gaan.

Namens het bestuur van Cassandra

Boudewijn Bouckaert